Dzień Słońca Niezwyciężonego

Trochę wesoło, a trochę smutno. Nie wiedzieć czemu, w czasie, kiedy najdłuższa noc roku już za nami, zza szafy, kanapy, albo i spod  kołdry wyglądają stare upiory, niektóre bardzo zużyte. Żeby je okiełznać, wydaje się, że trzeba nie  lada odwagi. Ale odwaga na nic się tu nie zda. Coś innego jest potrzebne: semiotyka. Może następnym razem znajdę pod choinką specjalną tablicę, na której wypisane będą nazwy różnych uczuć i dzięki temu (kiedy poznam już ich nazwy), łatwiej mi je będzie rozpoznawać:
- Co tam w twojej głowie, Olu?
- Proszę bardzo: to i to. Właściwie to może nie w głowie: w głowie są myśli, a uczucia nie wiadomo, gdzie.
Bardzo przydałaby mi się taka tablica. Ale póki co - muszę radzić sobie bez niej.

Szopka w Lasku Bielańskim. Łyse drzewa i wszędzie liście. W żłobie leżą dwa koty, jeden czarny, drugi biały i w paski. Obok pełen chuci osioł, a w sąsiedniej zagrodzie bardzo łakoma owca. Dzieci kręcą się na karuzeli i ujeżdżają żyrafę.  I trochę poniewczasie (jak to często bywa) przypomina mi się taka opowieść:

„Ja Józef szedłem i nie zszedłem. 

I podniosłem oczy na firmament, i zobaczyłem, że stanął, i [spojrzałem] w powietrze, i ujrzałem, że jest pełne zdumienia, i ptactwo niebios zakrzepło w locie.

I skierowałem oczy na ziemię, i ujrzałem misę leżącą i robotników spoczywających przy posiłku, i ręce ich były w misie. I ci, którzy gryźli [pokarm] nie gryźli go, i ci, którzy go nabierali, nie podnosili [rąk], i ci, którzy nieśli do ust, nie donieśli, ale wszyscy mieli oblicza wzniesione i patrzyli w górę.

I ujrzałem, jak pędzono owce, i stanęły owce, i podniósł pasterz rękę, aby je uderzyć, i zamarła ręka podniesiona do góry.

I zwróciłem oczy na prąd rzeki, i ujrzałem kozły, które przytknęły pyski do wody i nie piły.

I wszystko pobudzone nagle podjęło znowu swój bieg”.

26 grudnia jest poniedziałek. Wstajemy rano, zbyt rano jak na świąteczny dzień. Muzyka z radia. Taka sama jak zwykle. W Londynie strajk metra. Pijemy kawę i tak dalej. Za oknami raczej szaro. Królik urządza galop po mieszkaniu. Z pokoju jednego do pokoju drugiego, potem do kuchni, hop na łóżko i cztery fikołki w powietrzu. I kiedy patrzę na te ewolucje i te piruety przypomina mi, jak moja babcia (zawsze przy wigilijnym stole) wypowiadała zdanie: „Na Nowy Rok, na kurzą stopkę, na barani skok”. Do dziś nie mam pewności, jaką ludową mądrość kryją te słowa, ale za Wielką księgę starodawnych przysłów pod przyszłoroczną choinką uprzejmie dziękuję.