Sprawdziany

Mój syn, Mateusz, jest dzieckiem mądrym, rezolutnym i sympatycznym. Może niezbyt pięknie pisze, ale uczy się dobrze i dość pilnie. Ma też taką zaletę, że nie przejmuje się byle czym. Kiedy parę dni temu dostał z rocznego sprawdzianu z matematyki czwórkę wyjaśnił mi, że popełnił wprawdzie w nim kilka błędów, ale świetnie mu poszło zadanie na inteligencję. Niestety sprawdzian z polskiego wypadł Mateuszowi nieco gorzej. Idziemy więc ze szkoły wśród fruwających wokół alergenów, oczy nam łzawią i mamy sienny katar, i ja mówię:

- No nienajlepiej ten sprawdzian z polskiego, co?

- No wiesz, mamo – rzecze Mateusz – nikt zbyt dobrze nie wypadł.

- Tak? – pytam ze szczerym zainteresowaniem.

- Acha. Prawie wszyscy dostali tróje, niektórzy to nawet z minusami. Ciekawe dlaczego…

- Hmm, rzeczywiście ciekawe... – na to ja – może niezbyt się uczycie.

- Nie, to nie to – ripostuje Mateusz – przecież nawet dobrzy uczniowie wypadli słabo!

- To jak myślisz, co było przyczyną tych niezbyt dobrych wyników? – dopytuję.

- Może jesteśmy uczeni nie tak, jak trzeba? – powiada Mateusz tonem bardzo przekonującym.

 

Życie w stresie

Psychologowie alarmują, że współczesne dzieci żyją w ciągłym stresie. Na szczęście jednak, jak się okazuje, nie wszystkie.

Idziemy sobie, Mateusz i ja, ze szkoły do domu i rozmawiamy o teście trzecioklasisty, który Mateusz będzie zdawał w tym roku, i który dzieci w szkole ćwiczą od jakiegoś czasu.

- Denerwujesz się trochę tym testem? – pytam nieśmiało.

- No co ty? – Mateusz się śmieje i wskakuje w kałużę.

- W ogóle? – pytam z lekkim niedowierzaniem.

- Przecież ten test i tak nie ma wpływu na to, czy się przejdzie do czwartej klasy, to czym tu się denerwować? – odpowiada Mateusz.

Surowi rodzice

 

Mateusz: Mamo, zapamiętaj sobie. Nigdy nie oglądaj Surowych rodziców!

ja: … No ale właściwie, z jakiego powodu?

Mateusz:  Bo nie! Nie oglądaj tego! Błagam!

ja: Ale co? Czyżbyś się czegoś obawiał?

Mateusz:  Tak!

ja: Ale właściwie czego?

Mateusz:  Że się taka staniesz!

ja: Jaka?

Mateusz: Że staniesz się dla mnie surową matką!  

 

 

 

Arcydzieła

W sobotni wieczór Mateusz chce oglądać w telewizji film Potwory i spółka. Studiuje więc jego opis w gazecie.

- Patrz, mamo, ten film ma trzy gwiazdki. To bardzo dużo! – woła uradowany.

- Tak?

- To znaczy, że to dobry film i warto go zobaczyć.

- No tak – na to ja – tylko największe arcydzieła mają pięć gwiazdek.

Mateusz kiwa głową potakująco i mówi:

- Jak na przykład: Władca pierścieni: Powrót króla. Jedenaście Oskarów! Albo Merida waleczna, albo jeszcze Życie Pi. Też ileś tam Oskarów. To są właśnie arcydzieła!

Leonardo

ja: A co tam dziś było w szkole?

Mateusz: Rozmawialiśmy o Leonardzie da Vinci i Monie Lizie.

ja: I dowiedziałeś się czegoś ciekawego?

Mateusz: Nie.

ja: Jak to?

Mateusz: Bo wszystko już wiedziałem.

ja: Aaaaa, no widzisz, tak to jest, kiedy się jest dzieckiem historyka sztuki.

Mateusz: Historyka sztuki?

ja: No.

Mateusz: Czy ty jesteś historykiem sztuki?

ja: Jestem.

Mateusz: To dlaczego ja się dopiero teraz o tym dowiaduję?

ja: Jak to dopiero teraz? Nie wiedziałeś, jaki mam zawód?

Mateusz: Nie wiedziałem! Bo ty mnie nigdy o niczym nie informujesz!

 

 

 

Samoloty (2)

 

ja: Wiesz, Mateusz, właściwie ten samolot, który się rozbił pod Smoleńskiem był wyprodukowany w Rosji.

Mateusz: Aaa! To znaczy, że rosyjskie samoloty są niebezpieczne tak?

ja: Tak naprawdę to i tak wszystko zależy od pilota…

Mateusz: Czy jest pijany, czy nie? Tak? O to chodzi?

ja: ekhm.

Mateusz: No to ciekawe, czy nasz pilot będzie pijany, czy nie?

 

Samoloty (1)

Na wakacje wybieramy się do Walencji. Samolotem. I tej podróży Mateusz trochę się obawia.

- Nie martw się, synku – mówię tonem pocieszającym – polecimy niemieckimi liniami lotniczymi. One są bardzo solidne.

- Będziemy lecieć niemieckimi samolotami? – dopytuje Mateusz.

- Tak.

- Tylko niemieckimi?

- Przecież mówię – zapewniam go.

Na twarzy dziecka maluje się wyraz ulgi.

- Co za szczęście… – wzdycha – Polskie samoloty są przecież bardzo niebezpieczne. Zwłaszcza rządowe.

- Rządowe? – przez chwilę nie wiem, o co chodzi.

- Mamo! Zapomniałaś już o katastrofie smoleńskiej?! – woła oburzony Mateusz.

 

Sam w domu

Mateusz (w uniesieniu): Hura! Hura! Hura! Zostanę sam w domu!

ja (nieco sceptycznie): No dobrze, a co będziesz robił?

Mateusz (szczerze oburzony): Jak to - co? Będę czytał lektury szkolne!