Tysiącleć

W pochmurny i ponury poranek czwartkowy idziemy z Mateuszem do szkoły. Ja mam nos spuszczony na kwintę. Idę powoli, powłócząc nogami, a Mateusz hasa wesoło dokoła. Ja rozmyślam nad sensem, a ponadto: o dwóch parach zgubionych okularów, o znalezionych zepsutych okularach, o wszystkich wczorajszych katastrofach i nieszczęściach, i jestem smutna i zła na siebie, a Mateusz znienacka pyta:

- Mamo, a wiesz, kto to był Tysiącleć?

- Jaki Tysiącleć?

- No ten, co ma u nas Plac Tysiąclecia.

- Synku, to chodzi o Tysiąclecie Polski.

- To Polska ma tysiąc lat?

- Tak.

- No to nieźle! Ha ha. A ja myślałem, że był jakiś pan, który nazywał się Tysiącleć, jak na przykład Jan Matejko, albo ktoś inny bardzo sławny.