Porażenie prądem

Pojechaliśmy na ślub i wesele M. i J., który to jest starym kolegą Piotra ze szkoły, ze studiów oraz z dawnego pobytu w Anglii. Przy okazji zwiedziliśmy powierzchownie Kutno i nieco dokładniej cel naszej wyprawy, to znaczy Gostynin. Wszystko to było ciekawe i bawiliśmy się dobrze, chociaż oboje nie jesteśmy zbyt wprawnymi ani też zapalonymi weselnikami. „Choć teraz, kiedy zobaczyliśmy, jakie udane bywają śluby i wesela, to może się zmienić” powiedziałam do Piotra, a on dość entuzjastycznie pokiwał głową. Więc powiedziałam mu, kto z naszych przyjaciół i znajomych powinien wkrótce zadzierzgnąć węzeł małżeński, a Piotr zgodził się częściowo z moimi śmiałymi koncepcjami. 

I tylko jedna rzecz burzyła mój spokój, a mianowicie zostawiony samotnie w domu królik. Jednak – jak piszą w książkach – nic nie zapowiadało nadciągającej katastrofy. Królika zostawiliśmy bowiem w komfortowych warunkach: z zapasem jedzenia i picia, na wybiegu o wielkości pokoju. 

W niedzielę pogoda była piękna, a my przejechaliśmy się romantycznie PKSem z Gostynina do Warszawy Zachodniej, a jadąc z Warszawy Zachodniej do domu nabyliśmy w sklepie jeszcze kilka atrakcyjnych towarów, takich jak: powidła imbirowo-pomarańczowe, syrop klonowy oraz lody bakaliowe. W domu przywitała nas cisza. Zajrzałam do pokoju Mateusza i królika, i zobaczyłam tego ostatniego ze skwaszoną miną w pozie kury na grzędzie. „Ani chybi się obraził” powiedziałam i potarmosiłam królika, żeby nie myślał, że nas nie było, bo go nie lubimy. Niestety przy okazji zajrzałam pod biurko i moim oczom ukazało się kilka dyndających swobodnie kabli, które po szybkich oględzinach okazały się kablami pogryzionymi króliczym zębem. Ofiarą owego zęba padły następujące urządzenia:

- netbook Mateusza;

- lampka na biurko;

- lampka nocna przywieziona z Wieliczki.

„To na pewno z nudów” – powiedział Piotr – „Z nudów i samotności”, a ja nie mogłam nie przyznać mu racji. Zwróciłam królikowi uwagę, że brzydko postąpił, ale trudno było z nim dyskutować ze względu na osowiałość będącą skutkiem nie wiadomo czy poczucia winy, czy porażenia prądem.

„Na pewno się za mną stęsknił” – powiedział Mateusz – „I z tej tęsknoty przegryzł kable”. I w tej koncepcji jest pewnie krzyna prawdy.