Klops i mogiła

W sobotę pojechaliśmy na ślub. Mateusz wyperfumował się, aby pocałować Pannę Młodą – co, zdaje się, przynosi szczęście – ale w krytycznym momencie zwyciężyła w nim nieśmiałość i całowania nie było. Przez całą Warszawę potem, odwiedzając znaną powszechnie i lubianą kawiarnię Kafka, dotarliśmy na drugą stronę Wisły do Muzeum Neonu, które okazało się prawdziwie urzekające. Noc sobotnia pełna była warszawskich atrakcji. Można było w nich przebierać, ale Mateusz i tak uparł się, żeby właśnie w tę noc zobaczyć swój najbardziej ulubiony („i największy” – dodał) obraz w Polsce, to znaczy Bitwę pod Grunwaldem w na poły odnowionym Muzeum Narodowym, a potem jeszcze – po nieudanej z powodu kolejki wycieczce do Filtrów – Muzeum Powstania Warszawskiego, w którym sama dotąd nie byłam i dokąd (z powodu niechęci do militariów) iść nie zamierzałam. Jednak dziecku pewnych rzeczy się nie odmawia, a dziecku własśnie bardzo się spodobał samolot w środku tego muzeum, zabawa w powstańczą pocztę oraz bieganie po kanale i wszystko to, ale zwłaszcza ostatnie, wzbudziło w moim sercu trwogę.

Po trudach owej nocy w niedzielne słoneczne południe pojechaliśmy jeszcze na targi sztuki w pięknej, choć może za dużej nieco budowli z krużgankami, kopułą i diabli wiedzą czym jeszcze na ulicy Wspólnej. A potem to już z powrotem. W sobotnim i niedzielnym międzyczasie wpadaliśmy na różne miłe i ciekawe osoby, co (poza wszystkim innym) przeczy twierdzeniu, że Warszawa jest niefajnym miastem. Przy fontannie na Wspólnej spotkaliśmy zresztą Ł., który kiedyś właśnie mówił, że stolica jest miastem niefajnym, a teraz, od paru już lat w niej mieszka i chyba prawie całkiem zmienił na jej temat zdanie.

Atmosfera kultury i sztuki tych dni natchnęła mnie refleksyjnie. Więc być może dlatego, wracając do domu pomyślałam o naukach, jakie wygłosił ksiądz podczas sobotniego ślubu. O jego zachętach, ażeby dążyć do miłości mistycznej i głębokiej. A także o alternatywnych (napotkanych wczoraj i dziś) formach życia rodzinnego, ślubnych i nieślubnych w tym dzieciach, drugich albo trzecich mężach i żonach itd. O tym myślałam, że niewiele znam osób, które są w stanie kochać kogokolwiek w sposób mistyczny i chyba niewiele takich, co się nadają do mistycznego miłowania. O tym, że krew nie woda i każdemu się wydaje, że jak się z kimś zwiąże, w szczególności z użyciem księdza, organów i bożej opatrzności, to już na amen. Ale potem życie robi swoje, i okazuje się, że wcale nie jest dobrze być z kimś na amen, ani w ogóle z kimś być.

A wtedy klops i mogiła.