Podróż

Wczoraj w telewizorze pokazywali zdjęcia wiadomego samolotu, który rozbił się swego czasu w Smoleńsku. Zobaczył to Mateusz:

- O nie… - jęknął głośno.

Spojrzałam na niego pytająco, a on powiedział:

- Oj, myślałem, że już uprzątnęli resztki tego samolotu, a on tam dalej leży…

Pocieszyłam Mateusza, że to tylko stare zdjęcia, ale nie wyglądał na przekonanego. Przypomniało mi się, jak w te wakacje mój syn oświadczył:

- Mamo, ja nie chcę nigdy lecieć na wakacje samolotem!

- Dlaczego – zapytałam dość zdziwiona taką deklaracją.

- No wiesz – powiedział Mateusz – po katastrofie smoleńskiej nie mam ochoty na latanie.

I ja dziś także nie lecę samolotem, ale dość rozklekotanym i zimnym jadę pociągiem, któremu – nie wiedzieć czemu – nadano nazwisko „Gałczyński”. Tak podróżuję z powrotem do Warszawy. Mateuszowi było smutno, kiedy wyjeżdżałam. I mnie było szkoda go zostawiać. Ale też dobrze mi było wyjechać ze Szczecina, który – szczególnie w bezśnieżnym styczniu – jest miastem melancholii i ponurych skojarzeń. Im daje się jedzie na wschód, tym bardziej jest biało, potem zielono, potem znowu trochę biało. W pociągu pewien pan bardzo się ekscytuje podróżą, bo nie jechał pociągiem już ze 30 lat. Ale musi mieć w sobie bardzo duże pokłady dobrej woli, bo po prawdzie, niczego ciekawego w takiej podróży nie ma.