Nienawiści

W moim muzealnym biurze trwa malowanie. Siedzę więc pod tabliczką „Wyjście ewakuacyjne” w wyziewach grzybobójczej farby oraz rozpuszczalnika i od wczoraj czytam dzieła Piotra Skargi przeciwko prawosławnym oraz paru tam jeszcze innych: prawosławnych przeciwko łacinnikom, łacinników przeciwko unitom itd. Jaka to budująca lektura! W mózgu się lasuje mi. Tu nienawiść między wyznaniami, wzajemne obrzucanie się nazwami „odszczepieniec”, albo inny „kacerz”. Tu nawracanie się wzajemne. Tu plwanie na siebie, nóg sobie podstawianie, a także uśmiercanie się z niezbyt wyrafinowanym okrucieństwem. Pewien autor pochodzący z Antiochii, i ta myśl od paru dni mi towarzyszy, napisał: „Nienawiść do wrogów religii jest najsilniejsza”. Jest w tym oczywiście coś na rzeczy. Ale w dzisiejszych czasach są i inne nienawiści, nawet prawdopodobnie gorsze. I pewnie każdy tam jakieś swoje ma, nawet jak z pozoru wygląda na anioła. Ja na przykład nie znoszę:

1)      wielogodzinnych zebrań, podczas których rozważa się i się nie rozważa, mówi się i się nie mówi;

2)      pełnych zapału urzędników, wykonujących przesadnie sumiennie swoją pracę;

3)      wypełniania formularzy (papierowych i takich w komputerze – wszystkich na równi);

4)      pełnienia  oficjalnych funkcji, a w tym (w szczególności) słuchania długich przemówień.

I gdybym miała powiedzieć jak wygląda raj (choć, prawdę powiedziawszy, zanadto w istnienie czegoś podobnego nie wierzę), myślę, że byłoby to miejsce, w którym nie ma oficjalnych funkcji i zebrań, ani europejskich przepisów i zaangażowanych w nie urzędników, i można sobie czytać i pisać, co się chce. Poza tym byłoby tam pełno dzieci (ale sympatycznych, wesołych i uprzejmych) oraz zwierząt (które nie kąsają i ładnie wyglądają). Za to osoby, które są dla mnie nieuprzejme lub niedobre miałyby w tym moim raju jako obowiązek przez 3 dni w tygodniu wypełniać PITy, od czasu do czasu dostawałyby niezasłużenie mandat za przebieganie na czerwonym świetle, a do jedzenia miałyby jedynie niezdrowe jedzenie z fast foodów. Tak by to wyglądało.

A napisałam to wszystko w wyniku spędzenia trzech godzin pod wpływem bezpośredniego oddziaływania na mój biedny i dość słaby mózg farby o numerze seryjnym: SS-666, która oprócz tego, że zabija grzyby, nieźle radzi sobie z innymi organizmami żywymi i, zdaje się, że dodatkowo podnosi mocno poziom agresji.