List do Mikołaja

Listopad jest miesiącem w naszej strefie klimatycznej dość ponurym. I być może teraz właśnie nastały najbardziej ponure dni roku. Ale Nowy Świat i Krakowskie Przedmieście już są przygotowane do świąt. Na Marszałkowskiej też są dekoracje, ale jednak trochę ich mniej.

- Bo przecież święta są wcale niedługo – objaśnił mi Piotr, a ja przyznałam mu rację, bo rzeczywiście są niedługo. I właściwie nie mam nic przeciwko tym dekoracjom i piosenkom świątecznym. Jedyna rzecz, której się sprzeciwiam to ciasto świąteczne, które widziałam w pewnym sklepie. Zapakowane w pudełko, wyglądało ono jakby pochodziło z zeszłego Bożego Narodzenia, albo nawet sprzed paru lat.

- Mamo, najwyższa pora napisać list do Mikołaja – powiedział Mateusz, zaraz kiedy wróciliśmy ze szkoły do domu – Przecież on musi mieć jeszcze czas na zakupy...  – objaśnił mi na wypadek wątpliwości. „Ciekawe jak długo ty będziesz jeszcze wierzył w tego Mikołaja?” – pomyślałam, ale zadałam zupełnie inne pytanie:

- A jak dostarczysz ten list?

- Może wrzucę do skrzynki, albo zostawię na biurku i Mikołaj go sobie zabierze… Jak to zrobić? Jak to zrobić? – zastanawiał się i nagle mówi do mnie – Mamo, a ty napiszesz list do Mikołaja?

- Nie, no co ty?

- Nie chcesz dostać prezentu? – Mateusz popatrzył na mnie badawczo, a w jego oczach pojawiła się nieufność.

- Chcę, ale pewnie i tak nie dostanę – powiedziałam dość niepewnie.

- Ale ty wierzysz w św. Mikołaja? – zapytał troskliwie.

-  Ależ oczywiście, że wierzę! – No i tu dawaj pogadankę o bydlęcym patronie: darowałam sobie chyba jedynie wątek kradzieży ciała Mikołaja przez Baryjczyków, żeby nie mnożyć zagadnień w tej i tak niełatwej rozmowie.

- Dobrze dobrze – przerwał mi Mateusz – a jak on się przemieszcza? To było jedno z tych rzeczowych pytań, które rodzicom na całym świecie spędzają sen z powiek.

- Chyba wiadomo ci, że ma zaprzęg z reniferami?

- No tak – westchnął Mateusz – ale to bajki, że renifery latają. Przecież niemożliwe, żeby latały. Nawet skrzydeł nie mają! 

- To wierzysz w Mikołaja, a nie wierzysz w latające renifery? – zapytałam nieco prowokacyjnie.

I wtedy Mateusz powiedział:

- Tak! A ty wierzysz w Mikołaja, a nie wierzysz, że ci przyniesie prezenty – i pokiwał ze współczuciem głową.